میفرماد : « تو دنیایی که همه می خوان خاص باشن اگه ساده باشم از همه خاص ترم »

نزدیک بیست تا عکس به دیوارا چسبونده بودن، شایدم بیشتر. بناهای تاریخی، مناظر طبیعی و نمای شهراشون. پشت بند هر تعریف و تمجید من برای هر عکس می گفت ولی حالا خراب شده، خرابش کردن. شب قبلش بود که همینجوری خواستم بهش پیام بدم. کاری هم نداشتم، بهونه ای هم نبود، همینجوری پیام دادم. از همین پیامای سلام حالت چطوره. جواب داد درگیر نمایشگام، نمایشگاه فرهنگی، بیا. منم رفتم. غرفه افغانستان، تاجیکستان، عراق، سوریه. بعضیام کارای دستی خودشون یا هم وطناشون رو آورده بودن نشون بدن. بعضیام اما... عکس دسته گلاشونو رو دیوارا چسبونده بودن. دسته گلای پرپر شده. با دو گروه بیشترحرف زدم ؛ افغانستان و سوریه. هر دو تا درگیر جنگ. افغان ها که متولد و بزرگ شده ایران بودن و یه جورایی شهروند اینجا اما نالان از بعضی مشکلات که البته میدونستیم و می دونستند که مشکل برای همه است و طبیعتا گریبان اتباع خارجی رو هم گرفته. اما سوریه، برخلاف دوست محترم همرام نگاه غمگینی درشون می بینم، هر چند ظاهرا به قول زینب خانم بهشون نمی خوره جنگ زده باشن. تقریبا از اواخر تابستون که با دختر سوری آشنا شدم که البته خیلی زود رفت و قبل ترش هم که بادامه مطلب

می گن اصرار بر دعا موجب تعجیلش میشه. ببینیم اصرار بر عیدی هم موجب گرفتن عیدی می شه عایا

همین چند دقیقه پیش قشششنگ حس کردم تو پوچیم. اینکه خب من الان چیکاره ام؟ خب مثلا باید سعی و تلاش کنم، که چی؟؟؟ باید نذارم زندگیم ساده بگذره، خب که چی؟ باید تو زندگی پیشرفت کنم، که چی؟ با خدا ارتباط برقرار کنم و به اوجش برسم، خب که چی؟ اصلا بعضی وقتا که حس پوچی میکنیا کلا منطق بی منطق میشه واست. نه حساب ریاضی جوابگو میشه نه فلسفی. یجور بی معنیی میاد سراغت. یکم که بگذره باز درست میشه آدم. البته نه واسه همه. واسه همینه که بعضیا به جنون میرسن خدایی حق میدم بهشون. فقط باید یجورایی سرتو گرم کنی. حتی اینکه من بیام و بگم دلیلش اینه که من این چند وقته خیلی با خدا نیستادامه مطلب

دیشب یه کابوس وحشتناک دیدم. خواب دیدم بلاگفا دوباره اطلاعاتش پریده

اصلا حاااااالم دگرگون شده بود. باعث شد بیام بعد دو سه هفته باز یه متن بذارم

چند وقت که نه، مدت زیادی شد دیگه، خیلی کلافه هستم. کلی فکر تو سرم، کلی دل نگرانی و تشویش که این و چیکار کنم، اونو می رسم انجام بدم، فلان رو چطوری باید شروع کنم وووو چندین فلان و بسار و این و اون دیگه. اصن آدم داغون میشه. جدیدا که باز کم کم دارم میرم تو مود امتحان و یا شایدم بوی ماه رمضون که داره به سرم میخوره این دو سه تا نمازای آخرو یکم دارم سعی میکنم به خدا فکر کنم و حواسم باشه که خدایی هم وسط نماز من جا داره. واسه این یکی نماز شبم -دقیقا مثل آدم مخلص داخل و وسط اذکار نماز- با خودم گفتم مثل خیلی وقتا پیش که می گفتم خدایا خودت بهتر میدونی و میتونی بسپرم به خودادامه مطلب